Mësimet e Bhagavan Sri Ramana Maharshi
1 – KUSH JAM UNË?
Trupi bruto që është i përbërë nga shtatë humoret (dhatus), Unë nuk jam; pesë organet e shqisave njohëse, dmth. shqisat e dëgjimit, prekjes, shikimit, shijimit dhe nuhatjes, të cilat kapin objektet e tyre përkatëse, dmth. zëri, prekja, ngjyra, shija dhe era, Unë nuk jam; pesë organet shqisore njohëse, dmth. organet e të folurit, lëvizjes, kapjes, nxjerrjes dhe lindjes, të cilat kanë si funksione përkatëse të folurin, lëvizjen, kapjen, nxjerrjen dhe kënaqësinë, Unë nuk jam; pesë ajret vitale, prana etj., që kryejnë përkatësisht pesë funksionet e frymëmarrjes etj., Unë nuk jam; edhe mendja që mendon, Unë nuk jam; Nescience gjithashtu, e cila është e pajisur vetëm me përshtypjet e mbetura të objekteve, dhe në të cilën nuk ka objekte dhe asnjë funksion, Unë nuk jam.
2 – NËSE NUK JAM ASNJË NGA KËTO, ATËHERË KUSH JAM UNË?
Pas mohimit të të gjitha të lartpërmendurave si “jo kjo”, “jo kjo”, ajo vetëdije që e vetëm mbetet – ajo Unë jam.
3 – CILA ËSHTË NATYRA E VETËDIJES?
Natyra e Vetëdijes është ekzistencë-vetëdije-lumturi
4 – KUR DO TË FITOHET REALIZIMI I VETES?
Kur bota e cila është ajo-që-shihet të jetë hequr, atje do të realizohet Vetja i cili është shikuesi.
5 – A NUK DO TË KETË REALIZIM TË VETVETES EDHE KUR BOTA ËSHTË ATJE (MARRË SI REALE)?
Nuk do të ketë.
6 – PSE?
Shikuesi dhe objekti i shikuar janë si litari dhe gjarpri. Ashtu si njohja e litarit që është nënshtresa nuk do të lindë nëse nuk kalon njohuria e rreme e iluzionit të gjarprit, ashtu edhe realizimi i Vetes që është nënshtresa nuk do të arrihet nëse nuk hiqet besimi se bota është reale.
7 – KUR BOTA- E CILA ËSHTË OBJEKTI I SHIKUAR DO TË HIQET?
Kur mendja, e cila është shkaku i gjithë njohjes dhe i të gjitha veprimeve, bëhet e qetë, bota do të zhduket.
8 – CILA ËSHTË NATYRA E MENDJES?
Ajo që quhet “mendje” është një fuqi e mrekullueshme që banon në Vete. Ajo shkakton të gjitha mendimet të lindin.
Përveç mendimeve, nuk ka gjë të tillë si mendja. Prandaj, mendimi është natyra e mendjes. Përveç mendimeve, nuk ka asnjë entitet të pavarur të quajtur botë. Në gjumë të thellë nuk ka mendime dhe nuk ka botë. Në gjendjet e zgjimit dhe ëndrrës, ka mendime, dhe ka gjithashtu një botë.
Ashtu si merimanga lëshon fillin (e rrjetës) nga vetja dhe përsëri e tërheq atë në vetvete, po ashtu mendja e projekton botën nga vetja dhe përsëri e zgjidh atë në vetvete. Kur mendja del nga Vetja, bota shfaqet. Prandaj, kur bota duket (të jetë reale), Vetja nuk shfaqet; dhe kur Vetja shfaqet (shkëlqen) bota nuk shfaqet. Kur dikush kërkon me këmbëngulje natyrën e mendjes, mendja do të përfundojë duke e lënë Veten (si mbetje).
Ajo që quhet Vetja është Atman. Mendja ekziston gjithmonë vetëm në varësi të diçkaje të rëndë; nuk mund të qëndrojë vetëm. Është mendja që quhet trupi delikat ose shpirti (jiva).
9 – CILA ËSHTË RRUGA E HETIMIT PËR TË KUPTUAR NATYRËN E MENDJES?
Ajo që ngrihet si “Unë” në këtë trup është mendja. Nëse dikush pyet se ku në trup lind i pari mendim “Unë”, do të zbulonte se ai ngrihet në zemër. Ky është vendi i origjinës së mendjes.
Edhe nëse dikush mendon vazhdimisht ‘unë’ ‘unë’, ai do të çohet në atë vend. Nga të gjitha mendimet që lindin në mendje, mendimi “Unë” është i pari. Vetëm pas ngritjes së kësaj lindin mendimet e tjera. Pikërisht pas shfaqjes së përemrit të parë vetor dalin përemrat e dytë dhe të tretë vetor; pa përemrin e parë vetor nuk do të ketë të dytë dhe të tretë.
10 – SI DO TË BËHET MENDJA E QETË?
Nga pyetja ‘Kush jam Unë?’. Mendimi ‘kush jam Unë?’ do të shkatërrojë të gjitha mendimet e tjera, dhe si shkopi i përdorur për të trazuar drurët e djegur, ato vetë në fund do të shkatërrohen. Pastaj, do të lindë Vetë-realizimi.
11 – CILI ËSHTË MJETI PËR TU MBAJTUR VAZHDIMISHT TE MENDIMI “KUSH JAM UNË?”
Kur lindin mendime të tjera, njeriu nuk duhet t’i ndjekë ato, por duhet të pyes: ‘Për kë po vijnë ato?’ Nuk ka rëndësi sa mendime lindin. Ndërsa lind çdo mendim, duhet pyetur me zell: “Për kë ka ardhur ky mendim?”.
Përgjigja që do të dilte do të ishte “Për mua”. Pas kësaj, nëse dikush pyet “Kush jam Unë?, mendja do të kthehet te burimi i saj; dhe mendimi që lindi do të bëhet i qetë. Me praktikë të përsëritur në këtë mënyrë, mendja do të zhvillojë aftësinë për të qëndruar në burimin e saj. Kur mendja që është delikate del jashtë përmes trurit dhe organeve shqisore, shfaqen emrat dhe format bruto; kur qëndron në zemër, emrat dhe trajtat zhduken.
Të mos e lësh mendjen të dalë jashtë, por ta mbash atë në Zemër është ajo që quhet “e brëndësishmja” (antar-mukha). Lënia e mendjes të dalë nga Zemra njihet si “e jashtësishmja” (bahir-mukha). Kështu, kur mendja qëndron në Zemër, “Unë” që është burimi i të gjitha mendimeve do të shkojë dhe Vetja që gjithmonë ekziston do të shkëlqejë. Çfarëdo që dikush të bëjë, duhet të bëjë pa egoitetin “Unë”. Nëse dikush vepron në atë mënyrë, të gjitha do të duken si të natyrës së Sivës (Zotit).
12 – A NUK KA MJETE TË TJERA PËR TA BËRË MENDJEN TË QETË?
Përveç hetimit, nuk ka mjete adekuate. Nëse me mjete të tjera kërkohet të kontrollohet mendja, mendja do të duket e kontrolluar, por përsëri do të dalë përpara. Nëpërmjet kontrollit të frymëmarrjes gjithashtu, mendja do të bëhet e qetë; por ajo do të jetë e qetë vetëm për aq kohë sa fryma mbetet e kontrolluar, dhe kur fryma rifillon, mendja gjithashtu do të fillojë përsëri të lëvizë dhe do të endet si e shtyrë nga mbresat e mbetura.
Burimi është i njëjtë si për mendjen ashtu edhe për frymën. Mendimi, në të vërtetë, është natyra e mendjes. Mendimi “Unë” është mendimi i parë i mendjes; dhe ky është egoizmi. Eshtë prej nga ku egoiteti buron që edhe fryma buron. Prandaj, kur mendja bëhet e qetë, fryma kontrollohet, dhe kur fryma kontrollohet, mendja bëhet e qetë. Por në gjumë të thellë, megjithëse mendja bëhet e qetë, fryma nuk ndalet. Kjo është për shkak të vullnetit të Zotit, në mënyrë që trupi të ruhet dhe të tjerët të mos kenë përshtypjen se ai ka vdekur.
Në gjendjen e zgjimit dhe në samadhi, kur mendja bëhet e qetë, fryma kontrollohet. Frymëmarrja është forma bruto e mendjes. Deri në kohën e vdekjes, mendja mban frymën në trup; dhe kur trupi vdes, mendja merr frymën bashkë me të. Prandaj, ushtrimi i kontrollit të frymëmarrjes është vetëm një ndihmë për ta bërë mendjen të qetë (manonigraha); ajo nuk do ta shkatërrojë mendjen (manonasa).
Ashtu si praktika e kontrollit të frymëmarrjes, meditimi mbi format e Zotit, përsëritja e mantrave, kufizimi në ushqim, etj., nuk janë veçse ndihmë për ta qetësuar mendjen.
Nëpërmjet meditimit mbi format e Zotit dhe përmes përsëritjes së mantras, mendja bëhet një-pike. Mendja do të jetë gjithmonë endacake. Ashtu si kur një zinxhir i jepet një elefanti për ta mbajtur në trungun e tij, ai do të shkojë duke kapur zinxhirin dhe asgjë tjetër, po ashtu edhe kur mendja është e zënë me një emër ose formë, ajo do ta kapet vetëm me
të.
Kur mendja zgjerohet në formën e mendimeve të panumërta, çdo mendim bëhet i dobët; por ndërsa mendimet zgjidhen, mendja bëhet me një cep dhe të fortë; për një mendje të tillë vetë-hetimi do të bëhet i lehtë. Nga të gjitha rregullat kufizuese, ajo që lidhet me marrjen e ushqimit sattvic në sasi të moderuar është më e mira; duke respektuar këtë rregull, cilësia sattvic e mendjes do të rritet, dhe kjo do të jetë e dobishme për vetë-hetimin.
13 – PËRSHTYPJET (MENDIMET) E MBETURA TË OBJEKTEVE DUKEN DUKE U VALËZUAR SI VALËT E NJË OQEANI. KUR DO TË SHKATËRROHEN TË GJITHA ATO?
Ndërsa meditimi mbi Veten ngrihet gjithnjë e më lart, mendimet do të shkatërrohen.
14 – A ËSHTË E MUNDUR QË PËRSHTYPJET E MBETURA TË OBJEKTEVE QË VIJNË NGA KOHA E PAFILLUAR, SI TË THUASH, TË ZGJIDHEN DHE QË DIKUSH TË MBETET SI VETJA E PASTËR?
Pa iu nënshtruar dyshimit “A është e mundur, apo jo?, duhet mbajtur me këmbëngulje meditimi mbi Veten. Edhe nëse dikush është një mëkatar i madh, nuk duhet të shqetësohet dhe të qajë “O! Unë jam mëkatar, si mund të shpëtoj?”; duhet hequr dorë plotësisht nga mendimi “Unë jam mëkatar”; dhe përqendrohuni fort në meditimin mbi Veten; atëherë, dikush me siguri do të ketë sukses. Nuk ka dy mendje – njëra e mirë dhe tjetra e keqe; mendja është vetëm një. Janë përshtypjet e mbetura që janë dy llojëshe – të mbarë dhe të pafat.
Kur mendja është nën ndikimin e përshtypjeve të mbara quhet e mirë; dhe kur është nën ndikimin e përshtypjeve të pafata, konsiderohet si e keqe.
Mendja nuk duhet të lejohet të endet drejt objekteve të kësaj bote dhe asaj që shqetëson njerëzit e tjerë. Sado të këqij të jenë njerëzit e tjerë, nuk duhet të ketë urrejtje për ta. Si dëshira ashtu edhe urrejtja duhet të shmangen. Gjithçka që dikush u jep të tjerëve, ia jep vetes. Nëse kjo e vërtetë kuptohet kush nuk do t’u japë të tjerëve? Kur vetvetja lind, të gjitha lindin; kur vetja e dikujt bëhet e qetë, cdo gjë bëhet e qetë. Për aq sa ne sillemi me përulësi, në atë masë do të ketë rezultate të mira. Nëse mendja bëhet e qetë, njeriu mund të jetojë kudo.
15 – SA KOHË DUHET TË PRAKTIKOHET HETIMI?
Për sa kohë që ka përshtypje të objekteve në mendje, aq gjatë pyetja “Kush jam unë?” nevojitet. Ndërsa mendimet lindin, ato duhet të shkatërrohen aty-këtu në vendin e origjinës së tyre, përmes hetimit. Nëse dikush i drejtohet soditjes së Vetes pandërprerë, derisa të fitohet Vetja, vetëm kjo do të ndodhte. Për sa kohë që ka armiq brenda kalasë, ata do të vazhdojnë të shtohen; nëse shkatërrohen kur dalin, kalaja do të bjerë në duart tona.
16 – CILA ËSHTË NATYRA E VETES?
Ajo që ekziston në të vërtetë është vetëm Vetja. Bota, shpirti individual dhe Zoti janë pamje në të,si argjendi në perlë, këto të treja shfaqen në të njëjtën kohë dhe zhduken në të njëjtën kohë. Vetja është ajo ku nuk ka absolutisht asnjë mendim “Unë”. Kjo quhet “Qetësi”. Vetë Vetja është bota; Vetja në vetvete është “Unë”; Vetja në vetvete është Zoti; gjithçka është Siva, Vetja.
17 – A NUK ËSHTË GJITHÇKA VEPËR E ZOTIT?
Pa dëshirë, vendosmëri apo përpjekje, dielli lind; dhe vetëm në praninë e tij, guri i diellit lëshon zjarr, lotusi lulëzon, uji avullohet; njerëzit kryejnë funksionet e tyre të ndryshme dhe më pas pushojnë. Ashtu si në praninë e magnetit gjilpëra lëviz, është falë pranisë së Zotit që shpirtrat e drejtuar nga tre funksionet (kozmike) ose veprimtaria e pesëfishtë hyjnore kryejnë veprimet e tyre dhe më pas pushojnë, në përputhje me karmat e tyre përkatëse. Zoti nuk ka vendosmëri; asnjë karma nuk i ngjitet Atij. Kjo është si veprimet e kësaj bote që nuk ndikojnë në diell, ose si meritat dhe të metat e katër elementëve të tjerë që nuk ndikojnë në të gjithë hapësirën që përshkon.
18 – NGA TË DEVOTSHMIT, KUSH ËSHTË MË MADHËSHTORI?
Ai që ia dorëzon vetveten Vetes që është Zoti, është i devorshmi më i shkëlqyer. T’ia dorëzosh vetveten Zotit do të thotë të qëndrosh vazhdimisht në Vetveten pa i dhënë hapësirë ngritjes së ndonjë mendimi tjetër përveç asaj të Vetvetes. Çdo barrë që i hidhet Zotit, Ai i bartë ato. Meqenëse fuqia supreme e Zotit i bën të gjitha gjërat të lëvizin, pse duhet që ne, pa iu nënshtruar asaj, të shqetësohemi vazhdimisht me mendimet se çfarë duhet bërë dhe si, dhe çfarë nuk duhet bërë dhe si jo?
Ne e dimë që treni bart të gjitha ngarkesat, kështu që pasi të hipim në të, pse duhet ta mbajmë bagazhin tonë të vogël në kokë për diskomfortin tonë, në vend që ta vendosim në tren dhe të ndihemi të qetë?
19 – ÇFARË ËSHTË MOSLIDHJA?
Ndërsa mendimet lindin, shkatërrimi i tyre në mënyrë të plotë pa asnjë mbetje në vetë vendin e origjinës së tyre është moslidhja. Ashtu si zhytësi i perlave lidh një gur në belin e tij, zhytet në fund të detit dhe atje merr perlat, kështu secili prej nesh duhet të jetë i pajisur me moslidhjen, të zhytet brenda vetes dhe të marrë Vetë-Perlën.
20 – A NUK ËSHTË E MUNDUR QË ZOTI DHE MËSUESI TË NDIKOJNË NË LIRIMIN E NJË SHPIRTI?
Zoti dhe Mësuesi do të tregojnë vetëm rrugën e çlirimit; ata vetë nuk do ta çojnë shpirtin në gjendjen e lirimit. Në të vërtetë, Zoti dhe Mësuesinuk janë të ndryshëm. Ashtu si gjahu që ka rënë në nofullat e një tigri nuk ka shpëtim, ashtu edhe ata që kanë hyrë në kuadrin e vështrimit të hirshëm të Mësuesë-ve do të shpëtohen nga Mësuesit dhe nuk do të humbasin; megjithatë, secili duhet me përpjekjen e tij të ndjekë rrugën e treguar nga Zoti ose Mësuesi dhe të fitojë lirimin. Njeriu mund ta njohë veten vetëm me syrin e dijes së tij, dhe jo me atë të dikujt tjetër. Ai që është Rama a kërkon ndihmën e një pasqyre për të ditur që është Rama?
21 – A ËSHTË E NEVOJSHME QË AI QË DO LIRIMIN TË HETOJË NATYRËN E KATEGORIVE (TATTVAS)?
Ashtu si ai që dëshiron të hedhë mbeturina nuk ka nevojë t’i analizojë ato dhe të shohë se çfarë janë, po ashtu ai që dëshiron të njohë Veten nuk ka nevojë të numërojë numrin e kategorive apo të hetojë në karakteristikat e tyre; ajo që duhet të bëjë është të refuzojë kategoritë që fshehin Vetveten. Bota duhet konsideruar si një ëndërr.
22 – A NUK KA DALLIM MES ZGJIMIT DHE ËNDRRËS?
Zgjimi është i gjatë dhe një ëndërr e shkurtër; përveç kësaj nuk ka asnjë ndryshim. Ashtu si ngjarjet e zgjimit duken të vërteta kur jeni zgjuar, kështu bëjnë ata që janë në ëndërr ndërsa ëndërrojnë. Në ëndërr mendja merr një tjetër trup. Si në gjëndjen e zgjimit po ashtu edhe në atë të ëndrrës mendimet, emrat dhe format ndodhin njëkohësisht.
23 – A KA NDONJË DOBI LEXIMI I LIBRAVE PËR ATA QË DËSHIROJNË TË LIROHEN?
Të gjitha tekstet thonë se për të fituar lirinë, duhet ta bëni mendjen të qetë; prandaj mësimi i tyre përfundimtar është se mendja duhet të bëhet e qetë; pasi të kuptohet kjo nuk ka nevojë për lexim pa fund. Për të qetësuar mendjen, njeriu duhet vetëm të pyesë brenda vetes se çfarë është vetvetja; si mund të bëhej ky kërkim në libra? Njeriu duhet ta njohë Veten e tij me syrin e tij të urtësisë. Vetja është brenda pesë mbështjellësve; por librat janë jashtë tyre.
Meqenëse Vetja duhet të kërkohet duke hedhur poshtë pesë këllëfët, është e kotë ta kërkosh atë në libra. Do të vijë një kohë kur njeriu do të duhet të harrojë gjithçka që ka mësuar.
24 – ÇFARË ËSHTË LUMTURIA?
Lumturia është vetë natyra e Vetes; lumturia dhe Vetja nuk janë të ndryshme. Nuk ka lumturi në asnjë objekt të botës. Ne imagjinojmë përmes injorancës sonë se e marrim lumturinë nga objektet. Kur mendja del jashtë, ajo përjeton mjerim. Në të vërtetë, kur i plotësohen dëshirat, ajo kthehet në vendin e vet dhe gëzon lumturinë që është Vetja. Në mënyrë të ngjashme, në gjendjet e gjumit, samadhi dhe të fikët, dhe kur objekti i dëshiruar merret ose objekti i papëlqyer hiqet, mendja kthehet nga brenda dhe gëzon Vetë-Lumturi të pastër. Kështu mendja lëviz pa pushim në mënyrë alternative duke dalë nga Vetja dhe duke u kthyer në të. Nën pemë hija është e këndshme; jashtë në të hapur vapa është përvëluese. Një person që ka ecur në diell ndihet i freskët kur arrin në hije.
Dikush që vazhdon të shkojë nga hija në diell dhe më pas të kthehet në hije është budalla. Një njeri i mençur qëndron përgjithmonë në hije. Në mënyrë të ngjashme, mendja e atij që e njeh të vërtetën nuk e lë Brahmanin. Mendja e injorantit, përkundrazi, rrotullohet në botë, duke u ndjerë i mjerë dhe për pak kohë kthehet në Brahman për të përjetuar lumturinë. Në fakt, ajo që quhet botë është vetëm mendim. Kur bota zhduket, d.m.th kur nuk ka mendim, mendja përjeton lumturinë; dhe kur bota shfaqet, ajo kalon nëpër mjerim.
25 – ÇFARË ËSHTË URTËSIA-DEPËRTIMI (JNANA-DRSTI)?
Të qëndrosh i qetë është ajo që quhet urtësi-depërtuese. Të qëndrosh i heshtur është të zgjidhësh mendjen në Vete. Telepatia, njohja e ngjarjeve të së shkuarës, të tashmes dhe të së ardhmes dhe mprehtësia nuk përbëjnë një urtësi-depërtuese.
26 – CILA ËSHTË LIDHJA MIDIS MUNGESËS SË DËSHIRËS DHE URTËSISË?
Mungesa e dëshirës është urtësi. Të dyja nuk janë të ndryshme; ato janë të njëjta. Mungesa e dëshirës është të përmbahesh nga kthimi i mendjes drejt ndonjë objekti. Urtësianënkupton shfaqjen e asnjë objekti. Me fjalë të tjera, të mos kërkosh diçka tjetër përveç Vetes është shkëputje ose mungesë dëshire; mos largimi nga Vetja është urtësi.
27 – CILI ËSHTË NDRYSHIMI MIDIS HETIMIT DHE MEDITIMIT?
Hetimi konsiston në mbajtjen e mendjes në Vete. Meditimi konsiston në të menduarit se vetvetja është Brahman, ekzistenca-vetëdija-lumturia.
28 – ÇFARË ËSHTË LËSHIMI?
Hetimi në natyrën e vetvetes që është në robëri dhe të kuptosh natyrën e vërtetë të vetesështë lëshim.
Prezantimi
Libri PDF
Ionweb 