Fundi i Botës Tënde: Historia E Dasmës

KAPITULLI 12

Dua ta mbyll duke ju treguar një histori. Ka momente të caktuara të jetës që duket se mishërojnë atë që kemi realizuar. Për mua ishte pikërisht një moment i tillë – thuajse i gjithë udhëtimi shpirtëror ishte i përmbledhur për mua në këtë përvojë të veçantë. Ndodhi në një dasmë. Ishte një dasmë mjaft e madhe, e mbajtur në një gjimnaz. Ceremonia tashmë ishte zhvilluar dhe të gjithë ishin ulur. Po hanim të gjithë bashkë, po flisnim dhe po kalonim shumë mirë. Energjia ishte vërtet e mrekullueshme dhe e ngrohtë.

Unë prirem të jem një nga ngrënësit më të shpejtë që njoh, kështu që si zakonisht u ktheva në bufe për të marrë një ndihmë të dytë mjaft shpejt. Ngarkova pjatën time me lloj-lloj gjëra të shijshme, u ktheva dhe pashë gjimnazin plot me njerëz. Gjithmonë kam zbuluar se dasmat janë fotografi të mahnitshme të njerëzimit. Pashë nusen dhe dhëndrin dhe ata po kalonin një kohë të mrekullueshme. Pashë fëmijët e vegjël që vraponin përreth duke luajtur. Pashë prindërit që me ankth po përpiqeshin të kontrollonin fëmijët e tyre. Pashë njerëzit shumë të moshuar. Pashë një përmbledhje të të gjithë gjendjes njerëzore.

Në atë moment, papritur më goditi se unë nuk do ta shihja më jetën siç e shohin shumica e qenieve njerëzore. Në atë moment më dukej sikur diçka brenda meje po largohej plotësisht nga gjendja njerëzore. Shikimi i gjërave nga një perspektivë konvencionale kishte mbaruar për mua; ishte e përfunduar. Kjo njohje u shoqërua me pak nostalgji. Ishte një pjesë e imja që mendonte: “Nuk është e gjitha vuajtje; nuk është e gjitha keq. Ka momente të mrekullueshme. Këtu jam në këtë dasmë, dhe ka gjithë këta njerëz të mrekullueshëm që kanë ndërveprime të ndryshme.” Por në atë moment pashë se mënyra se si shumica e qenieve njerëzore e shohin botën nuk ishte më ashtu siç e shikoja unë. Dhe e dija që nuk do ta shikoja më në atë mënyrë. Çfarëdo që kishte ndodhur, nuk kishte kthim prapa.

Edhe nëse do të doja të kthehesha dhe t’i shihja gjërat siç i shihja dikur, nuk mund ta bëja. Disi ishte kaluar një urë, dhe duke kaluar urën ajo ishte djegur. Ishte vetëm ai moment hezitimi, ai moment nostalgjie dhe mbylla sytë dhe e lashë veten ta ndjeja. Kur hapa sytë, nostalgjia ishte zhdukur.

Papritur isha aty, duke qëndruar atje, duke mbajtur pjatën time me ushqim në këtë dasmë dhe kuptova se edhe pse nuk i shoh gjërat ashtu siç i shohin shumica e njerëzve përreth meje, kjo është ajo. Kjo është jeta, dhe është absolutisht e mrekullueshme, jashtëzakonisht e bukur. E vetmja gjë që më mbetej të bëja ishte të kthehesha në botë. Kështu, me pjatën time të ushqimit në dorë, u ktheva në pamjen që sapo kisha parë. Dhe bëra atë që po bënin të gjithë të tjerët – fillova të flisja me këtë person, duke folur me atë person. Ishte një moment njohjeje se çfarë do të thotë të largohesh nga gjendja njerëzore, e cila i shikon gjërat nga ndarja, dhe njëkohësisht të rihysh në gjendjen njerëzore, të ecësh menjëherë në përleshje – të shohësh se jeta, ashtu siç është, është absolutisht manifestim i mahnitshëm i realitetit më të thellë.

Që nga ai moment, jeta ashtu siç është, pikërisht ashtu siç është, është dukur gjithmonë paksa magjike, paksa e mahnitshme. Edhe nëse është e çmendur, edhe kur qeniet njerëzore i bëjnë njëri-tjetrit gjëra që janë të çmendura, prapëseprapë ka pasur dhe ekziston gjithmonë kjo ndjenjë se ky është i vetmi vend për të qenë. Kjo është në fakt toka e premtuar, ashtu siç është, vetëm nëse do t’i hapim sytë dhe do ta shohim.

F U N D

Adyashanti

Fundi i Botës Tënde

Biseda E Drejtpërdrejtë E Pacensuruar Mbi Natyrën E Iluminizmit