DUKE QËNË TABU për dekada, në mos me shekuj, shëndeti mendor tani po diskutohet gjërësisht. Gjatë këtyre kohërave të jashtëzakonshme, shumë prej nesh po përballen me probleme psikologjike që lidhen me izolimin, ankthin, vetminë, zhgënjimet, varësitë, pasiguritë, depresionin, frikën dhe shqetësimin – çështje të trajtuara rregullisht nga Krishnamurti. Gjatë gjithë bisedave dhe diskutimeve të tij, Krishnamurti zbulon se ne jemi të kushtëzuar të kemi probleme dhe se marrja e tyre personalisht mund të jetë një gabim thelbësor. Për më tepër, të kuptuarit se vetmia e dikujt, për shembull, është e përbashkët për të gjithë njerëzimin, është thelbësore për ta kuptuar atë, për të qenë i lirë prej saj dhe për të mësuar se çfarë do të thotë të jesh kryesisht i sigurt dhe mirë në një botë të pasigurt.
Si duhet të matet shëndeti mendor, dhe çfarë do të thotë të jesh vërtet i shëndetshëm?
“Nuk është një masë shëndeti të jesh i mirë-përshtatur me një shoqëri thellësisht të sëmurë” është ndoshta citati më i njohur i Krishnamurtit, i shpërndarë gjerësisht në internet. Edhe pse ne nuk mund t’ia atribuojmë këto fjalë të sakta Krishnamurtit, ai bëri deklarata të ngjashme gjatë dekadave, dhe kjo është një temë të cilës ai i është kthyer vazhdimisht. Pra, nëse jo në raport me shoqërinë, si duhet të matet shëndeti, veçanërisht shëndeti mendor, dhe çfarë do të thotë të jesh vërtet i shëndetshëm? Siç do të shohim në këtë artikull, një koleksion i përzgjedhur posaçërisht ekstraktesh tekstesh dhe videosh, nocioni i Krishnamurtit për shëndetin mendor shkon shumë përtej atij të shoqërisë, duke sfiduar qasjen e kufizuar të analistëve, psikologëve dhe feve, duke zbuluar një rend, harmoni dhe arsye të patundshme.
| Ndjekja e PSIKOANALISTIT është kthyer në një hobi të të pasurve. Ti mund të mos shkosh te një psikoanalist, por ti kalon të njëjtin proces në një mënyrë tjetër kur shikon një organizatë fetare, një drejtues ose një disiplinë për të të çliruar ty nga fiksimet, frenimet dhe komplekset. Këto metoda mund të kenë sukses në krijimin e efekteve sipërfaqësore, por ato në mënyrë të pashmangshme zhvillojnë rezistenca të reja kundër lëvizjes së jetës. Asnjë person apo teknikë nuk mund ta çlirojë një nga këto kufizime. Për ta përjetuar atë liri, njeriu duhet ta kuptojë thellësisht jetën dhe të dallojë vetë procesin e krijimit dhe mbajtjes së injorancës dhe iluzionit. Kjo kërkon vigjilencë dhe perceptim të mprehtë, jo thjesht pranim të një teknike. Por duke qënë se dikush është përtac, ai varet nga tjetri për të kuptuar, dhe në këtë mënyrë shton pikëllimin dhe konfuzionin. Kuptimi i këtij procesi të injorancës dhe aktiviteteve të tij vetë-qëndruese, e vetme mund të sjellë një lumturi të thellë dhe të qëndrueshme. Krishnamurti në Nju Jork 1936, Talk 2 | |
Pyetje: Si Bëhen Njerëzit Neurotikë?
KRISHNAMURTI: Si e dimë ne se ata janë neurotikë? Të lutem, kjo është një pyetje shumë serioze. Neurotik – çfarë do të thotë kjo? Pak çuditshëm, të paqartë, të hutuar, pak jashtë ekuilibrit? Fatkeqësisht, shumica prej nesh janë paksa jashtë ekuilibrit. Jo? Ti nuk je shumë I sigurt! A nuk je ti jashtë ekuilibrit nëse ti je i krishterë, hindu, budist apo komunist? A nuk je ti neurotik kur ti mbyllesh me problemet e tua, ndërton një mur rreth vetes sepse mendon se je më i mirë se dikush tjetër? A nuk je ti jashtë ekuilibrit kur jeta jote është plot rezistencë – unë dhe ti, ne dhe ata dhe të gjitha ndarjet e tjera? A nuk je ti neurotik në zyrë kur ti dëshiron të jesh më i mirë se një tjetër?
Pra, si bëhet njeriu neurotik? A të bën shoqëria ty neurotik? Ky është shpjegimi më i thjeshtë – babai ose nëna, fqinji im, qeveria, ushtria, të gjithë më bëjnë mua neurotik. A janë ata të gjithë përgjegjës për mua rreth të qënit jashtë ekuilibrit? Dhe kur unë shkoj te analisti për ndihmë, djali i gjorë, ai është gjithashtu neurotik si unë. Të lutem, mos qesh; kjo është pikërisht ajo që po ndodh në botë. Pra, pse bëhem unë neurotik? Gjithçka në botë, siç ekziston tani, shoqëria, familja, prindërit, fëmijët nuk kanë dashuri. A mendon ti se do të kishte luftëra nëse ne do të kishim dashuri? A mendon ti se do të ketë qeveri që mendojnë se është krejtësisht në rregull për ju që të vriteni? Një shoqëri e tillë nuk do të ekzistonte nëse nëna dhe babai yt do të të donin vërtet ty, do të kujdeseshin për ty, do të shikonin ty dhe do të të mësonin ty se si të jesh i sjellshëm, si të jetosh dhe si të duash. Këto janë presionet dhe kërkesat e jashtme që sjellin këtë shoqëri neurotike. Atje janë gjithashtu edhe detyrimet dhe nxitjet e brëndshme brënda nesh, dhuna jonë e lindur e trashëguar nga e kaluara, që ndihmojnë për të krijuar këtë neurozë, këtë çekuilibër.
Nga Libri i Krishnamurtit TI JE BOTA
Video: Unë e kuptoj që veproj në mënyrë neurotike, por neuroza mbetet. Çfarë mund të bëj?
A Është E Mundur Të Jesh I Lirë Nga Vuajtjet?
ÇFARË ËSHTË VUAJTJA? Pse vuajnë qëniet njerëzore? Ky ka qenë një nga problemet më të mëdha të jetës për miliona vjet, dhe shumë, shumë pak kanë shkuar përtej vuajtjes. Ata që bëhen heronj ose shpëtimtarë, ose disa liderë neurotikë, ose udhëheqës fetarë, dhe aty ata mbeten. Por qëniet njerëzore të zakonshme si ti dhe unë, ne duket se nuk shkojmë kurrë përtej saj. Duket se ne jemi kapur në të. Ne po pyesim nëse është e mundur të jemi vërtet të lirë nga vuajtjet.
Atje ka lloje të ndryshme vuajtjesh – lëvizjet fizike dhe psikologjike të vuajtjes; dhimbjet e zakonshme përmes sëmundjeve, pleqërisë, shëndetit të keq, dietës së keqe e kështu me radhë, dhe fushës së madhe të vuajtjeve psikologjike. A mund të jesh ti në dijeni të asaj fushe? A mund ta njohësh ti strukturën, natyrën dhe funksionin e vuajtjes nga afër? Si ajo funksionon? Cilat janë rezultatet e saj? Ajo e gjymton mëndjen dhe mbyll aktivitetin egoist gjithnjë e më shumë. A është dikush i vetëdijshëm për të gjitha këto?
Ne po shqyrtojmë vuajtjet psikologjike, të cilat njerëzimi nuk ka mundur ti zgjidhë. Ne kemi mundur të shpëtojmë prej saj përmes kanaleve të ndryshme – veprimtari fetare, ekonomike, sociale, veprimtari politike, biznes, forma të ndryshme arratisjesh, droga – çdo formë ikjeje, por duke mos u përballur me faktin aktual të vuajtjes. A është e mundur që mendja të jetë plotësisht e lirë nga aktiviteti psikologjik që sjell vuajtjen?
Një nga arsyet kryesore për këtë vuajtje është ndjenja e izolimit, që është ndjenja e vetmisë totale, që është të ndjesh se ti nuk ke asgjë nga e cila të mbështetesh, një ndjenjë që nuk ke marrëdhënie me askënd, se ti je totalisht i izoluar. Ti e ke pasur këtë ndjenjë, jam shumë i sigurt. Ti mund të jesh me familjen tënde, në një autobus ose në një festë, por ti ke momente të një ndjenje të jashtëzakonshme izolimi, një ndjesi të jashtëzakonshme mungese, asgjëje totale. Kjo është një nga arsyet. Dhe vuajtja psikologjike vjen gjithashtu përmes lidhjes, lidhjes me një ide ose ideal, me opinione ose besime, me persona ose koncepte. Të lutem vëzhgoje këtë në veten tënde. Fjalët janë pasqyra në të cilën ti po shikon, e cila tregon veprimet e mëndjes tënde. Pra shiko atje.
Bëhuni të vetëdijshëm për të gjitha implikimet e vetmisë.
Një tjetër shkak i vuajtjes është ndjenja e madhe e humbjes. Humbja e prestigjit, humbja e pushtetit dhe humbja e shumë gjërave – humbja e dikujt që ti mendon se e do. Ajo është vuajtja përfundimtare. A mund të jetë e lirë mëndja nga e gjithë kjo? Përndryshe, ajo të bëj çfarë të dojë, nuk mund të njohë një ndjenjë dashurie për të gjithë. Nëse nuk ka dashuri për të gjithë ekzistencën, e cila nuk është vetëm e jotja, por e gjithë njerëzimit, atje nuk ka dhembshuri. Atëherë ti nuk do ta kuptosh kurrë se çfarë është dashuria.
Pra, është e domosdoshme që ne të kuptojmë dhe të shkojmë përtej vuajtjes. A është e mundur kjo? A është e mundur që mëndja ta kuptojë këtë ndjenjë të vetmisë së thellë të brëndshme? Ka një ndryshim midis vetmisë dhe të qënit thellësisht vetëm. Ne do të kuptojmë se çfarë do të thotë të jesh vetëm kur të kuptojmë rëndësinë e vetmisë. Kur ne ndihemi të vetmuar, është mjaft e frikshme dhe dëshpëruese dhe sjell lloje të ndryshme humoresh. Pa ikur, pa racionalizuar, a mund ta vëzhgosh vetminë pa asnjë lëvizje ikjeje? Nëse unë ndihem i vetmuar, me të gjitha implikimet e përfshira në të, ikjet dhe lidhjet, a mund ta shikoj unë atë pa asnjë lëvizje ikjeje? A mund të jem unë i vetëdijshëm për të pa e racionalizuar atë, pa u përpjekur të gjej shkakun e saj, thjesht për ta vëzhguar? Në atë vëzhgim, unë zbuloj se ikja është nëpërmjet lidhjes me një ide, koncept ose besim. A mund të jem unë i vetëdijshëm për atë besim dhe të shoh se si ajo është një arratisje? Kur unë e vëzhgoj atë në heshtje, ikja dhe besimi zhduken pa asnjë përpjekje.
Në momentin që ti prezanton përpjekjen, ekziston vëzhguesi dhe i vëzhguari, dhe për rrjedhojë konflikti. Por kur ti je i vetëdijshëm për të gjitha implikimet e vetmisë, nuk ka asnjë vëzhgues, por vetëm fakti i të ndjerit plotësisht të izoluar. Ky izolim ndodh edhe nëpërmjet aktivitetit tim të përditshëm të ambicjes, lakmisë, zilisë, shqetësimit me dëshirën time për tu përmbushur, të bëhem dikush ose të përmirësoj veten time. Unë jam shumë i shqetësuar për veten time të vogël kafshërore dhe kjo është pjesë e vetmisë sime. Gjatë ditës dhe gjatë gjumit, në të gjitha aktivitetet që unë bëj, unë jam i shqetësuar për veten time: unë dhe ti, ne dhe ata. Unë jam i shqetësuar, i përkushtuar ndaj vetes. Unë dua të bëj gjëra për veten time në emër të kombit tim, Zotit tim, familjes sime dhe gjithë marrëzive që vazhdojnë të ndodhin.
Pra, vetmia vjen në jetë përmes aktiviteteve të përditshme të vetë-shqetësimit. Kur unë bëhem i vetëdijshëm për të gjitha implikimet e vetmisë, unë i shoh të gjitha këto. Unë e shoh atë, jo duke e teorizuar atë. Kur unë shikoj diçka, detajet shfaqen. Kur unë shikoj nga afër një pemë, lumë ose mal, ose një person, unë shoh gjithçka në atë vëzhgim. Ajo më thotë mua; nuk i them unë asaj. Pra, kur ti vëzhgon kaq shumë, ose kur ti je kaq shumë në vetëdijshmëri, pa asnjë zgjedhje, për vetminë, gjëja zhduket fare krejtësisht.
Duke lënë mënjanë një traditë të pranuar, mëndja është bërë e lirë.
Një tjetër shkak i vuajtjes është lidhja. Unë mund të jem i lidhur me ty si audiencë sepse ti më ushqen psikologjikisht mua dhe unë ndihem jashtëzakonisht i emocionuar, i ngritur, kështu që unë jam i lidhur. Ose unë jam i lidhur me një person, një ide, një mendim, me traditën e kështu me radhë. Pse është e lidhur mëndja? A ke hyrë ndonjëherë në këtë? Ajo është e lidhur me mobilje ose një shtëpi, e lidhur me një grua ose një burrë, e lidhur me një Zot e di se çfarë. Pse? Kjo është një nga arsyet e vuajtjeve madhështore. Dhe duke qënë të lidhur dhe të gjesh atë është e dhimbshme, ne përpiqemi të kultivojmë shkëputjen/moslidhjen, që është një tjetër tmerr.
Pra, pse është mëndja e lidhur? Një lidhje është një formë e okupimit për mëndjen. Nëse unë jam i lidhur me ty, unë po mendoj për ty; Unë jam i shqetësuar për ty në mënyrën time të përqendruar tek vetja sepse unë nuk dua të të humbas ty. Unë nuk dua që ti të jesh i lirë; Unë nuk dua që ti të bësh diçka që shqetëson lidhjen time. Në atë lidhje, unë ndihem të paktën përkohësisht i sigurt. Pra, në lidhje ka frikë, xhelozi, ankth dhe vuajtje. Thjesht shiko në të, mos thuaj: “Çfarë duhet të bëj unë?” sepse ti nuk mund të bësh asgjë. Nëse ti përpiqesh të bësh diçka për lidhjen tënde, ti krijon një tjetër formë lidhjeje. Kështu që thjesht vëzhgoje atë. Kur ti je i lidhur, ti e dominon atë person, ti dëshiron ti kontrollosh ata, dhe ti ia mohon lirinë atyre. Kur ti je i lidhur, ti e mohon lirinë krejtësisht.
Pra, të shohësh vetminë dhe lidhjen janë shkaqe pikëllimi, a është e mundur që mëndja të lirohet prej tyre? Që nuk do të thotë se mëndja bëhet indiferente. Ne jemi të shqetësuar për gjithësinë e ekzistencës, jo vetëm për ekzistencën tonë. Prandaj unë duhet të përgjigjem, t’i përgjigjem tërësisë, dhe jo dëshirës sime të vogël për t’u lidhur me ty për të kapërcyer ankthin dhe dhimbjen time. Shqetësimi ynë është të gjejmë këtë cilësi dashurie, e cila mund të krijohet vetëm kur mëndja merret me tërësinë dhe jo me specifiken. Kur bëhet fjalë për tërësinë, atje ka dashuri, dhe më pas nga tërësia, specifikja ka një vënd.
Pra, a është mëndja ime, mëndja jote, vetëdija jote e aftë ta shikojë këtë fakt, ta shikojë atë, të shohë se çfarë mjerimi të jashtëzakonshëm ajo i shkakton, jo vetëm tjetrit, por vet-vetes? Është vetëm me përfundimin e vuajtjes që urtësia vjen në ekzistencë. Urtësia nuk është një gjë që e blen në libra ose që e mëson nga një tjetër. Urtësia vjen në të kuptuarit e vuajtjes dhe të gjitha implikimet e vuajtjes, jo vetëm vuajtjet personale por edhe njerëzore, të cilat ne kemi krijuar. Vetëm kur ti shkon përtej saj, urtësia vjen në ekzistencë.
Psikologjikisht ne qëniet njerëzore jemi shumë të lënduar. Ne kemi plagë të thella, plagë të pavetëdijshme dhe të vetëdijshme, ose të vetë-shkaktuara ose të shkaktuara nga të tjerët, në shkollë, në shtëpi, në punë. Ne jemi të lënduar dhe ky lëndim i thellë, i vetëdijshëm apo i pavetëdijshëm, ajo na bën psikologjikisht të pandjeshëm dhe të mërzitshëm. Kujdesu për lëndimin tënd, nëse ti mundesh. Mjafton një gjest, një fjalë, një shikim për të lënduar. Dhe ti lëndohesh kur ti krahasohesh me dikë tjetër ose kur ti përpiqesh të imitosh dikë. Kur ti je në përputhje me një model, ti lëndohesh, pavarësisht nëse ai model është vendosur nga një tjetër apo nga ti. Pra, ne qëniet njerëzore jemi thellësisht të plagosur, dhe ato plagë sjellin aktivitet neurotik. A është e mundur t’i kuptosh këto dhimbje dhe të çlirohesh prej tyre dhe të mos lëndohesh më kurrë në asnjë rrethanë? A mund të fshihen këto plagë pa lënë gjurmë? Shikoje, të lutem. Mos shiko diku tjetër; shiko vet-veten. Ti i ke këto plagë. A mund të fshihen ato pa lënë gjurmë? Problemi tjetër është të mos lëndoheni më asnjëherë. Nëse atje ka një lëndim, ti nuk je i ndjeshëm, dhe ti nuk do ta dish kurrë se çfarë është bukuria. Ti mund të shkosh në të gjithë muzetë e botës, të krahasosh Mikelanxhelon, Pikason dhe çfarë të duash, të bësh shpjegime ekspertësh, në studimin e këtyre njerëzve dhe pikturave të tyre, por për sa kohë që një mëndje njerëzore është e lënduar dhe për rrjedhojë e pandjeshme, ajo nuk do të njohë asnjëherë se çfarë bukuria është. Dhe pa bukuri atje nuk ka dashuri.
Një nga arsyet kryesore të vuajtjes është ndjenja e izolimit.
A mundet mëndja jote të njohë se ajo është lënduar dhe të mos reagojë ndaj atyre lëndimeve në nivelet e vetëdijshme dhe të pavetëdijshme? A mund ajo t’i dijë këto dhembje, të jetë në vetëdijshmëri të tyre? Është mjaft e lehtë të jesh i vetëdijshëm për lëndimet e vetëdijshme, por a mundesh ti t’i njohësh dhimbjet e pavetëdijshme? Apo ti duhet të kalosh ndërmjet procesit idiot të analizës? Analiza nënkupton analizuesin dhe të analizuarin. Kush është analizuesi? A është ai i ndryshëm nga i analizuari? Nëse ai është ndryshe, pse është ai ndryshe? Kush e krijoi analizuesin që të jetë i ndryshëm nga i analizuari? Nëse ai është i ndryshëm, si mund ta dijë ai se çfarë gjëja është? Analizuesi është i analizuari. Kjo është kaq e qartë. Për të analizuar, çdo analizë duhet të jetë plotësisht e plotë. Nëse ka ndonjë keqkuptim të vogël, ti nuk mund të analizosh plotësisht. Analiza nënkupton kohë: për pjesën tjetër të jetës tënde ti mund të analizosh, dhe ti akoma do të vazhdosh të analizosh ndërsa ti vdes.
Pra, si është mëndja për të zbuluar plagët e pavetëdijshme, të thella dhe plagët që rraca ka mbledhur? Kur pushtuesi e nënshtron viktimën, ai e ka lënduar atë. Kjo është një lëndim rracor. Imperialisti, krijuesi i perandorive, lë një lëndim të thellë e të pavetëdijshëm mbi ata që ai ka pushtuar. Ajo është atje. Si është mëndja për të zbuluar të gjitha këto dhimbje të fshehura, thellë në skutat e vetëdijes së dikujt? Unë shoh gabimin e analizës, kështu që nuk ka analizë. Nuk ka asnjë analizë. Tradita jonë është të analizojmë, por unë e kam lënë mënjanë këtë traditë. Pra, çfarë ka ndodhur me mëndjen kur ajo ka mohuar ose lënë mënjanë, ka parë falsitetin e analizës? Ajo është e lirë nga ajo barrë. Dhe kështu ajo është bërë e ndjeshme. Është më e lehtë, më e qartë dhe mund të vëzhgojë më qartë. Pra, duke lënë mënjanë një traditë të pranuar – analizën, introspeksionin dhe gjithë pjesën tjetër të saj – mëndja është bërë e lirë. Dhe duke mohuar traditën, ti ke mohuar përmbajtjen e të pavetëdijshmes. E pavetëdijshmja është tradita – tradita e fesë, tradita e martesës, tradita e, oh, një duzinë gjërash. Dhe një nga traditat është të pranosh lëndimin, dhe pasi të kesh pranuar lëndimin, analizoje atë për ta hequr qafe atë. Tani kur ti e mohon atë, ti ke mohuar përmbajtjen e të pavetëdijshmes. Prandaj ti je i lirë nga lëndimet e pavetëdijshme. Ti nuk ke nevojë të analizosh apo të kalosh nëpër ëndrra dhe të gjitha ato të tjera nga mbrapa.
Kështu që mëndja, duke vëzhguar lëndimin dhe duke mos përdorur instrumentet tradicionale për t’u përpjekur ta fshijë atë lëndim, që është analiza, duke folur për të, ti e di, se e gjithë puna që vazhdon, terapi grupore apo terapi individuale, ti i fshin ato tej duke duke qenë në vetëdijshmëri të traditës. Kur ti e mohon atë traditë, ti mohon lëndimin e cila e pranon atë traditë. Kështu që mëndja bëhet jashtëzakonisht e ndjeshme – mëndja është trupi, zemra, truri, nervat. Gjëja totale bëhet e ndjeshme. Kështu që tani mëndja është e lirë. Ka shkuar përtej kësaj ndjenje vuajtjeje. Është një mëndje e lirë nga çdo lëndim dhe për këtë arsye nuk mund të lëndohet më asnjëherë, në asnjë rrethanë. Qoftë lajka apo fyerje, asgjë nuk mund ta prekë atë. Që nuk do të thotë se ajo ka ndërtuar një rezistencë. Përkundrazi, ajo është jashtëzakonisht e pambrojtur.
Krishnamurti në Saanen 1974, Talk 5
| PYETJE: Çfarë nënkupton kur ti thua se analiza refuzon veprimin? KRISHNAMURTI: Çfarë është veprimi? Shikimi dhe bërja, apo jo? Veprimi nuk ndahet në një ide, një boshllëk dhe veprim. Veprim do të thotë të bësh. Bërja, që nuk është bërë ose do të bëjë; është bërja, e tashmja aktive. Nëse unë kam një formulë për veprimin, ka një boshllëk midis formulës dhe veprimit, dhe për këtë arsye ka një kontradiktë, dhe për këtë arsye veprimi nuk është kurrë i plotë. Në të njëjtën mënyrë, analiza e mohon veprimin. Analiza nënkupton kohë. Analiza nënkupton ndarjen ndërmjet analizuesit dhe të analizuarit. Kur analizuesi analizon, ai po e shtyn veprimin. Ka paplotësi kur ka një ndarje ndërmjet analizuesit dhe të analizuarit. Por kur analizuesi është i analizuari, vëzhguesi i vëzhguari, ka një veprim që është i plotë. Kur unë shoh diçka të rrezikshme, si një greminë, një kafshë të egër, një gjarpër, ka veprim të menjëhershëm, apo jo? Mëndja e percepton rrezikun. Por ne nuk e perceptojmë rrezikun e kombësisë, ne nuk e perceptojmë rrezikun e organizatave fetare, besimeve dhe propagandës. Prandaj ne vazhdojmë. Nëse ne shohim rrezikun e tij, atje ka veprim të menjëhershëm. Prandaj, në kuptimin e thellë të kësaj fjale, analiza mohon veprimin – veprimi është kryerja e menjëhershme e çdo gjëje. Krishnamurti në Perugia 1970, Biseda Publike | |
Video: Si të përballem me emocionet e rrënjosura thellë?
Të jesh i arsyeshëm në një botë çmendurie
SHIKO GJITHËSINË e modelit të frikës, rezultatet e saj dhe shkaqet e ndërlidhura me të. Ti ke frikë nga fqinji yt, ti ke frikë nga gruaja ose burri yt, nga vdekja, nga humbja e punës ose nga sëmurja, nga mungesa e parave në pleqëri, ose se gruaja ose burri yt mund të ikë. Frikë. Frika që ka secili prej nesh. Nëse nuk kuptohet, çon në çdo formë shtrembërimi, në sëmundje mendore. Njeriu që thotë se është madhështor si Napoleoni është i çekuilibruar mendërisht, siç është njeriu që ndjek mjeshtrat dhe gurutë ose modelet ideologjike të ekzistencës. E gjithë kjo është e pabalancuar, sëmundje mendore.
Të jesh i arsyeshëm është një gjë jashtëzakonisht e vështirë në një botë çmëndurie, në një botë ku njerëzit janë të sëmurë mendërisht. Mendo për absurditetin e kishave me dogmat dhe besimet e tyre – jo vetëm besimin e krishterë, por besimin hindu, islamik dhe budist, të cilat miliona njerëz i vlerësojnë. E gjithë kjo është një sëmundje e keqe, një sëmundje mendore e lindur nga frika. Ti mund të tallesh me dogmën në të cilën katolikët besojnë, për shembull se Virgjëresha Mari shkoi fizikisht në parajsë. Ti thua, ‘Çfarë absurditeti!’ Por ti ke format e tua të absurditetit, ndaj mos e lani atë mënjanë. Ne i dimë shkaqet e saj. Ne i dimë hollësitë e jashtëzakonshme të saj. Duke marrë parasysh një frikë, frikën e vdekjes, frikën e fqinjit, frikën e gruas ose burrit tënd që dominon mbi ty, a do ta hapë ajo derën? Kjo është gjithçka që ka rëndësi – jo se si të çlirohemi prej saj; sepse në momentin që ti hap derën, frika është fshirë tej plotësisht.
Krishnamurti në Bombei 1961, Diskutim
| PYETJE: Cila është një mënyrë e qëndrueshme për të zgjidhur një problem psikologjik? KRISHNAMURTI: Ka tre faza të vetëdijes, a nuk ka atje, në ndonjë problem njerëzor? Së pari, të qënit i vetëdijshëm për shkakun dhe pasojën e problemit; së dyti, duke qënë të vetëdijshëm për procesin e tij të dyfishtë ose kontradiktor; dhe së treti, të qënit i vetëdijshëm për veten dhe të përjetosh mendimtarin dhe mendimin si një. Merr çdo problem që ti ke: për shembull, zemërimin. Ji në vetëdijshmëri për shkakun e tij, fiziologjik dhe psikologjik. Zemërimi mund të lindë nga lodhja dhe tensioni nervor; mund të lindë nga kushte të caktuara të mendimit-ndjenjës, frikës, varësisë ose dëshirës për siguri, e kështu me radhë; mund të lindë përmes dhimbjes trupore dhe emocionale. Shumë prej nesh janë të vetëdijshëm për konfliktin e të kundërtave, por për shkak të dhimbjes ose shqetësimit nga konflikti, ne instinktivisht kërkojmë të shpëtojmë prej tij me dhunë ose në mënyra të ndryshme delikate. Ne jemi të shqetësuar për të ikur nga lufta dhe jo për ta kuptuar atë. Kjo dëshirë për t’u çliruar nga konflikti i jep forcë vazhdimësisë së saj dhe kështu ajo ruan kontradiktat. Është kjo dëshirë që duhet parë dhe kuptuar. Megjithatë është e vështirë të jesh vigjilent pasiv në konfliktin e dualitetit; ne dënojmë ose justifikojmë, krahasojmë ose identifikojmë; kështu që ne gjithmonë zgjedhim anët dhe kështu ruajmë shkakun e konfliktit. Të jesh i vetëdijshëm pa zgjedhje për konfliktin e dualitetit është e vështirë, por është thelbësore nëse ti do ta kapërcesh problemin. Krishnamurti në Ojai 1945, Talk 5 | |
Harmonia Totale në Mëndje
ËNDRRAT JANË NJË VAZHDIMËSI e aktivitetit tënd të përditshëm, lëvizjes së përditshme të mendimit, ankthit të përditshëm, ndjenjës së përditshme të vetmisë, ankthit dhe frikës. E njëjta lëvizje vazhdon edhe kur ti je në gjumë, në formën e simboleve. Nëse ti vëzhgon jetën tënde të përditshme, e cila është konfuze, e varur psikologjikisht, e cila ka kaq shumë dhimbje, ti e shikon se ajo vazhdon në gjumë. A do të kishe ti ëndrra nëse gjatë ditës ti do të ishe në rregull në jetën tënde? Rendi është vëzhgimi i çrregullimit, jo një rend artificial i krijuar nga shoqëria, nga frika ose nga sanksionet fetare, ose nga ajo që ti mendon se është rregull, i cili bëhet mekanik.
Truri mund të funksionojë vetëm kur është plotësisht i sigurt. Ti mund të gjesh siguri në një lloj besimi neurotik ose aktivitet neurotik, ose një gjëndje neurotike. Siguria e vërtetë krijohet kur ka rregull të plotë në jetën tënde. Ky rregull total mund të ndodhë vetëm kur ti ke shumë-vëzhguar nga afër çrregullimin në të cilin ti jeton, psikologjikisht dhe fizikisht. Kur atje ka rregull total, atje mund të ketë ëndrra sipërfaqësore, të pakuptimta që nuk kanë fare vlerë, por mëndja pushon plotësisht dhe zgjohet e freskët dhe e qartë.
Kur ti fle në rregull të plotë, kjo do të thotë harmoni totale në mëndje, trup dhe zemër. Kur ka harmoni totale, mëndja rinovohet në gjumë, duke u bërë e re, e freskët dhe e pafajshme. Pafajësia do të thotë një mëndje që nuk mund të lëndohet asnjëherë. Vetëm një mëndje e tillë është në harmoni të plotë dhe vetëm një mëndje e tillë mund të kuptojë atë që është e pamatshme.
Krishnamurti në San Francisko 1973, Talk 2
Source Krishnamurti
Ionweb 