Kybalion: Gjithësia

KAPITULLI 4. GJITHËSIA

“Nën, dhe prapa së, Universit të Kohës, Hapësirës dhe Ndryshimit, gjëndet gjithmonë Realiteti Substancial – E Vërteta Foundamentale.”

Kybalion

“Substancë” do të thotë: “ajo që qëndron në themel të të gjitha manifestimeve të jashtme; esenca; realiteti thelbësor; gjëja në vetvete”, etj. “Substanciale” do të thotë: ” aktualisht duke ekzistuar; të qenit element esencial; të qenit real”, etj. “Realitet”. ” do të thotë: “gjendja e të qenit real; e vërtetë, e qëndrueshme; e vlefshme; fikse; e përhershme; aktuale”, etj.

Nën dhe pas të gjitha paraqitjeve ose manifestimeve të jashtme, duhet të ketë gjithmonë një Realitet Substancial. Ky është Ligji. Njeriu duke marrë parasysh Universin, njësia e së cilës ai është, nuk sheh gjë tjetër veçse ndryshim në materie, forca dhe gjendje mendore. Ai sheh se asgjë nuk ËSHTË në të vërtetë, por se gjithçka po BEHET dhe po NDRYSHON. Asgjë nuk qëndron pa lëvizur – gjithçka po lind, rritet, vdes – në momentin që një gjë arrin lartësinë e saj, ajo fillon të bjerë – ligji i ritmit është në veprim të vazhdueshëm – nuk ka realitet, cilësi të qëndrueshme, qëndrueshmëri apo përmbajtje në asgjë – asgjë nuk është e përhershme përveç Ndryshimit. Ai i sheh të gjitha gjërat të evoluojnë nga gjëra të tjera, dhe duke u zgjidhur në të tjera gjëra-veprim dhe reagim konstant; hyrja dhe dalja; ndërtimi dhe shembja; krijimi dhe shkatërrimi; lindja, rritja dhe vdekja. Asgjë nuk zgjat veç Ndryshimit. Dhe nëse ai është një njeri që mendon, ai e kupton se të gjitha këto gjëra në ndryshim nuk duhet të jenë veçse dukje ose manifestime të jashtme të një Fuqie Themelore – të një Realiteti Substancial.

Të gjithë mendimtarët, në të gjitha vendet dhe në të gjitha kohërat, kanë marrë domosdoshmërinë e postulimit të ekzistencës së këtij Realiteti Substancial. Të gjitha filozofitë e denja për këtë emër janë bazuar në këtë mendim. Njerëzit i kanë dhënë këtij Realiteti Substancial shumë emra -disa e kanë quajtur atë me termin Hyjni (nën shumë tituj). Të tjerë e kanë quajtur “Energjia e Pafund dhe e Përjetshme”, të tjerë janë përpjekur ta quajnë “Materie” -por të gjithë e kanë pranuar ekzistencën e saj. Është e vetëkuptueshme se nuk ka nevojë për argument.

Në këto mësime ne kemi ndjekur shembullin e disa prej mendimtarëve më të mëdhenj të botës, të lashtë dhe modernë – Hermetikët. Mjeshtrit – dhe e kanë quajtur këtë Fuqi Themelore – këtë Realitet Substancial -me emrin hermetik “GJITHËSI”, të cilin term ne e konsiderojmë si më gjithëpërfshirësin nga shumë termat e përdorur nga Njeriu për AJO që tejkalon emrat dhe termat.

Ne pranojmë dhe mësojmë pikëpamjen e mendimtarëve të mëdhenj Hermetikë të të gjitha kohërave, si dhe të atyre shpirtrave të ndriçuar që kanë arritur nivele më të larta të qenies, të cilët të dy pohojnë se natyra e brendshme e GJITHËSISË është e PANJOHUR. Kjo duhet të jetë kështu, sepse asgjë nga vetë GJITHËSIA nuk mund të kuptojë natyrën dhe qenien e saj.

Hermetistët besojnë dhe mësojnë se GJITHËSIA, “në vetvete”, është dhe duhet të jetë gjithmonë e PANJOHUR. Ata i konsiderojnë të gjitha teoritë, hamendjet dhe spekulimet e teologëve dhe metafizikanëve në lidhje me natyrën e brendshme të GJITHËSISË, si vetëm përpjekjet fëmijërore të mendjeve të vdekshme për të kuptuar sekretin e Pafundësisë. Përpjekje të tilla kanë dështuar gjithmonë dhe do të dështojnë gjithmonë, nga vetë natyra e detyrës.

Ai që ndjek kërkime të tilla udhëton rreth e rrotull në labirintin e mendimit, derisa humbet nga çdo arsyetim, veprim ose sjellje e arsyeshme dhe është krejtësisht i papërshtatshëm për punën e jetës. Ai është si ketri që vrapon furishëm rreth e rrotull rrotës së rutines së kafazit të tij, duke udhëtuar gjithnjë e megjithatë duke mos arritur askund – në fund një i burgosur ende, dhe duke qëndruar pikërisht aty ku filloi.

Dhe akoma më mendjemëdhenj janë ata që përpiqen t’i atribuojnë GJITHËSISË personalitetin, cilësitë, vetitë, karakteristikat dhe atributet e tyre, duke i atribuar GJITHËSISË emocionet, ndjenjat dhe karakteristikat njerëzore, madje deri në cilësitë më të vogla të njerëzimit, si p.sh. xhelozia, ndjeshmëria ndaj lajkave dhe lavdërimeve, dëshira për oferta dhe adhurime dhe të gjitha mbijetesat e tjera nga ditët e fëmijërisë së rracës. Ide të tilla nuk janë të denja për burrat dhe grate e rritur, dhe po hidhen me shpejtësi.

(Në këtë pikë, mund të jetë e duhur për mua të deklaroj se ne bëjmë një dallim midis fesë dhe teologjisë – midis filozofisë dhe metafizikës. Feja, për ne, do të thotë ai realizim intuitiv i ekzistencës së GJITHËSISË, dhe marrëdhënies së dikujt me të; ndërsa Teologjia nënkupton përpjekjet e njerëzve për t’i atribuar personalitetin, cilësitë dhe karakteristikat e saj; teoritë e tyre në lidhje me çështjet, vullnetin, dëshirat, planet dhe dizenjimet e saj, si dhe marrjen e detyrës së “ndërmjetësve” midis tyre GJITHËSIASË dhe njerëzve. Filozofia, për ne, do të thotë hetim pas njohjes së gjërave të ditura dhe të mendueshme; ndërsa metafizika nënkupton përpjekjen për ta çuar hetimin mbi dhe përtej kufijve dhe në rajone të panjohura dhe të pamendueshme, dhe me të njëjtën tendencë si ajo e Teologjisë. Dhe rrjedhimisht, si Feja ashtu edhe Filozofia nënkuptojnë për ne gjëra që kanë rrënjë në Realitet, ndërsa Teologjia dhe Metafizika duken si kallamishte të thyera, të rrënjosura në rërat e gjalla të injorancës dhe që nuk japin asgjë tjetër veç mosbesimit. Mbështetje e pasigurt për mendjen ose shpirtin e Njeriut. Ne nuk insistojmë që studentët tanë t’i pranojnë këto përkufizime – ne i përmendim ato thjesht për të treguar pozicionin tonë. Sidoqoftë, në këto mësime do të dëgjoni shumë pak për Teologjinë dhe Metafizikën.)

Por ndërkohë që natyra esenciale e GJITHËSISË është e Paditur, ka disa të vërteta të lidhura me ekzistencën e saj, të cilat mendja njerëzore e gjen veten të detyruar t’i pranojë. Dhe një ekzaminim i këtyre raporteve përbën një subjekt të duhur hetimi, veçanërisht pasi ato pajtohen me raportet e të iluminuarit në planet më të lartë. Dhe tani ju ftojmë në këtë hetim.

“AJO që është e Vërteta Foundamentale – Realiteti Substancial – është përtej emërtimit të vërtetë, por të URTET e quajnë atë GJITHESI.”

“Në esencën e saj, GJITHESIA është e PANJOHUR.”

“Por, raporti i Arsyes duhet pritur me mikpritje, dhe të trajtohet me respekt.”

Kybalion

Arsyetimi njerëzor, raportet e së cilës duhet t’i pranojmë për aq kohë sa mendojmë, na informon si më poshtë në lidhje me GJITHËSINE, dhe kjo pa u përpjekur të heqim vellon e Paditshmërisë:

(1) GJITHËSIA duhet të jetë GJITHÇKA NË VËRTETË ËSHTË. Nuk mund të ekzistojë asgjë jashtë GJITHËSISË, përndryshe GJITHËSIA nuk do të ishte GJITHËSI.

(2) GJITHËSIA duhet të jetë e PAFUNDIME, sepse nuk ka asgjë tjetër për të përcaktuar, mbyllur, limituar, lidhur; ose kufizuar GJITHËSINË. Ajo duhet të jetë e Pafundme në Kohë, ose e PËRJETSHME, – duhet të ketë ekzistuar gjithmonë vazhdimisht, sepse nuk ka asgjë tjetër që ta ketë krijuar ndonjëherë, dhe diçka nuk mund të evoluojë kurrë nga asgjëja, dhe nëse do të ishte ndonjëherë”e paqën”, madje edhe për një moment, nuk do të “ishte” tani, – duhet të ekzistojë vazhdimisht përgjithmonë, sepse nuk ka asgjë për ta shkatërruar dhe nuk mund “të mos jetë”, qoftë edhe për një moment, sepse diçka nuk mund të bëhet kurrë asgjë. Ajo duhet të jetë e Pafund në Hapësirë – duhet të jetë Kudo, sepse nuk ka vend jashtë GJITHËSISË – nuk mund të jetë ndryshe veçse e vazhdueshme në Hapësirë, pa pushim, ndërprerje, ndarje ose ndërhyrje, sepse nuk ka asgjë për të ndërprerë, ndarë, apo ndërhyrë në vazhdimësinë e saj, dhe asgjë me të cilën të “plotësosh boshllëqet”. Ajo duhet të jetë e Pafundme në Fuqi, ose Absolute, sepse nuk ka asgjë që ta limitojë, kufizojë, frenojë, lidhë, shqetësojë ose kushtëzojë atë — ajo nuk i nënshtrohet asnjë Fuqie tjetër, sepse nuk ka një tjetër Fuqi.

(3) GJITHËSIA duhet të jetë E PANDRYSHUESHME, ose jo subjekt i ndryshimit në natyrën e saj reale, sepse nuk ka asgjë për të punuar ndryshime mbi të, asgjë në të cilën ajo mund të ndryshonte, as nga e cila mund të kishte ndryshuar. Asaj nuk mund t’i shtohet dhe as të zbritet nga; as duke u ngritur e as pakësuar; as duke u bërë më madhështore apo më e vogël në asnjë aspect cfarëdoqoftë. Ajo duhet të ketë qenë gjithmonë,dhe duhet që gjithmonë të mbetet, pikërisht ajo që është tani – GJITHËSI — nuk ka qënë kurrë, tani nuk është, dhe asnjëherë nuk do të jetë, dicka tjetër në të cilën ajo mund të ndryshojë.

GJITHËSIA duke qenë e Pafund, Absolute, e Përjetshme dhe e Pandryshueshme duhet të ndjekë se çdo gjë e fundme, e ndryshueshme, e përkohshme dhe e kushtëzuar nuk mund të jetë GJITHËSIA. Dhe për aq sa nuk ka asgjë jashtë GJITHËSISË, në Realitet, atëherë çfarëdo dhe cdo gjë e tillë e fundme duhet të jetë si Asgjë në Realitet. Tani mos u mjegullo, as mos u tremb – ne nuk po përpiqemi të të çojmë në fushën e Shkencës së Krishterë nën mbulesën e Filozofisë Hermetike. Ekziston një pajtim i kësaj gjendjeje në dukje kontradiktore. Jini të durueshëm, do ta arrijmë atë në kohë.

Ne shohim rreth nesh atë që quhet “Materie”, e cila formon themelin fizik për të gjitha format. A është GJITHËSIA thjesht Materie? Aspak! Materia nuk mund të manifestojë Jetën ose Mëndjen, dhe ndërsa Jeta dhe Mëndja manifestohen në Univers, GJITHËSIA nuk mund të jetë Materie, sepse asgjë nuk ngrihet më lart se burimi i saj – asgjë asnjëherë nuk manifestohet në pasojë që nuk është në shkak – asgjë nuk është evoluar si pasojë që nuk përfshihet si paraardhëse. Dhe më pas Shkenca Moderne na informon se në të vërtetë nuk ekziston diçka e tillë si Materia – që ajo që ne e quajmë Materie është thjesht “forcë ose energji e ndërprerë”, domethënë, energji ose forcë me një shkallë të ulët vibracioni. Siç ka thënë një shkrimtar i kohëve të fundit “Materia është shkrirë në Mister”. Edhe Shkenca Materiale e ka braktisur teorinë e Materies, dhe tani mbështetet në bazën e “Energjisë”.

Atëherë është GJITHËSIA thjesht Energji apo Forcë? Jo Energji apo Forcë siç materialistët i përdorin termat, sepse energjia dhe forca e tyre janë të verbëra, gjëra mekanike, bosh nga Jeta apo Mendja. Jeta dhe Mendja nuk mund të evoluojnë kurrë nga Energjia apo Forca e verbër, për arsyen e dhënë pak më parë: “Asgjë nuk mund të ngrihet më lart se burimi i saj – asgjë nuk zhvillohet nëse nuk përfshihet – asgjë nuk shfaqet në efekt, përveçse nëse ajo është në shkak. Dhe kështu GJITHËSIA nuk mund të jetë thjesht Energji apo Forcë, sepse, nëse do të ishte, atëherë nuk do të kishte gjëra të tilla si Jeta dhe Mendja në ekzistencë, dhe ne dimë më mirë se kaq, sepse ne jemi Gjallë dhe po përdorim mendjen për të marrë parasysh pikërisht këtë pyetje, dhe po kështu edhe ata që pretendojnë se Energjia ose Forca është Gjithçka.

Çfarë ka atëherë më lartë se Materia ose Energjia që ne e dimë se është ekzistuese në Univers? JETA DHE MENDJA! Jeta dhe Mendja në të gjitha shkallët e tyre të ndryshme të shpalosjes! “Atëherë,” pyet ti, “a do të thuash se GJITHËSIA është JETA dhe MENDJA?” Po! dhe Jo! është përgjigja jonë. Nëse me Jetë dhe Mendje do të thoshë ne siç ne të varfërit e vegjël I njohim ato, ne themi Jo! GJITHËSIA nuk është ajo! “Por çfarë lloj Jete dhe Mendje do të thuash?” ti pyet.

Përgjigja është “MENDJE E GJALLË”, aq sa më e lartë se ajo që të vdekshmit e njohin me ato fjalë, pasi Jeta dhe Mendja janë më të larta se forcat mekanike, ose materia – MENDJE E GJALLË E PAFUNDIME sic krahasohet me “Jetën dhe Mendjën” e fundme. Ne nënkuptojmë atë që shpirtrat e ndriçuar nënkuptojnë kur shqiptojnë me nderim fjalën: “SHPIRT!”

” GJITHËSIA ” është Mendja e Gjallë e Pafundme – Të Ndriçuarit e quajnë atë SHPIRT!