Kybalion: Paradoksi Hyjnor

KAPITULLI 6. PARADOKSI HYJNOR

“Gjysmë të mençurit, duke njohur jorealitetin krahasues të Universit, imagjinojnë se mund të kundërshtojnë Ligjet e tij – të tillë janë budallenjtë e kotë dhe mendjemadh, dhe ata thyhen nga shkëmbinjtë dhe copëtohen nga elementët për shkak të marrëzisë së tyre. Të mëncurit e vërtetë, duke ditur natyrën e universit, përdor Ligjin kundër ligjeve; më i larti kundër të ulëtit; dhe me anë të Artit të Alkimisë shndërrojnë atë që është e padëshirueshme në atë që është e denjë, dhe kështu triumfojnë. Mjeshtëria nuk konsiston në ëndrrat, vizionet anormale dhe përfytyrimet ose jetën fantastike, por në përdorimin e forcave më të larta kundër më të ulëtave – duke ikur nga dhimbjet e planeve më të ulëta dhe duke vibruar në ato më të larta. Shndërrimi, jo mohimi mendjemadh, është arma e Mjeshtrit.”

Kybalion

Ky është Paradoksi i Universit, që rezulton nga Parimi i Polaritetit i cili manifestohet kur GJITHËSIA fillon të krijohet – vëri veshin sepse ai tregon dallimin midis gjysmëurtësisë dhe urtësisë. Ndërsa për GJITHËSINË E PAFUNDIME, Universi, Ligjet e tij, Fuqitë e tij, Jeta e tij, Fenomenet e tij, janë si gjërat e dëshmuara në gjendjen e Meditimit ose Ëndrrës; megjithatë për gjithçka që është e Fundme, Universi duhet të trajtohet si Real, dhe jeta, dhe veprimi dhe mendimi, duhet të bazohen në të, në përputhje me rrethanat, edhe pse me një kuptim gjithnjë të së Vërtetës së Lartë. Secili sipas planit dhe ligjeve të veta. Nëse GJITHËSIA do të imagjinonte se Universi ishte vërtet Realitet, atëherë mjerë Universi, sepse atëherë nuk do të kishte shpëtim nga më i ulëti në më të lartin, hyjnorin – atëherë Universi do të bëhej një pike fikse dhe përparimi do të bëhej i pamundur. Dhe nëse njeriu, për shkak të gjysmë urtësisë, vepron dhe jeton dhe e mendon Universin thjesht si një ëndërr (të ngjashme me ëndrrat e tij të fundme), atëherë me të vërtetë bëhet kështu për të, dhe si një që ecën në gjumë ai pengohet gjithnjë përreth dhe rrotull në një rreth, duke mos bërë asnjë përparim, dhe duke u detyruar në një zgjim më në fund për shkak të rënies së tij të mavijosur dhe gjakderdhjes mbi Ligjet Natyrore të cilat ai i shpërfilli. Mbaje mendjen te Ylli, por lëri sytë të shikojnë hapat e tu, që të mos biesh në baltë për shkak të shikimit tënd lart. Kujtoni Paradoksin Hyjnor, që ndërsa Universi NUK ËSHTË, prapë AI ËSHTË. Mos harroni gjithmonë Dy polet e së Vërtetës, Absolutin dhe Relativin. Kujdes nga Gjysmë të Vërtetat.

Ajo që Hermetistët e njohin si “Ligji i Paradoksit” është një aspekt i Parimit të Polaritetit. Shkrimet Hermetike janë të mbushura me referenca për shfaqjen e Paradoksit në shqyrtimin e problemeve të Jetës dhe Qenies. Mësuesit vazhdimisht paralajmërojnë nxënësit e tyre kundër gabimit të mospërfilljes së “anës tjetër” të çdo pyetjeje. Dhe paralajmërimet e tyre i drejtohen veçanërisht problemeve të Absolutit dhe të Relativit, të cilat i hutojnë të gjithë studentët e filozofisë dhe që bëjnë që kaq shumë njerëz të mendojnë dhe të veprojnë në kundërshtim me atë që përgjithësisht njihet si “kuptim praktik”. Dhe ne i paralajmërojmë të gjithë studentët që të jenë të sigurt se do të kuptojnë Paradoksin Hyjnor të Absolutes dhe Relatives, që të mos ngatërrohen në baltën e Gjysmë të Vërtetës. Me këtë në funksion është shkruar ky mësim i veçantë. Lexojeni me kujdes!

Mendimi i parë që i vjen njeriut që mendon pasi kupton të vërtetën se Universi është një Krijim Mendor i GJITHËSISË, është se Universi dhe gjithçka që ai përmban është thjesht një iluzion; një jorealitet; kundër së cilës ide revoltohen instinktet e tij. Por kjo, si të gjitha të vërtetat e tjera të mëdha, duhet të konsiderohet si nga pikëpamja Absolute ashtu edhe nga ajo Relative. Nga pikëpamja Absolute, natyrisht, Universi është në natyrën e një iluzioni, një ëndrre, një fantazmagorie, në krahasim me GJITHËSINË në vetvete. Ne e njohim këtë edhe në këndvështrimin tonë të zakonshëm, sepse ne flasim për botën si “një shfaqje kalimtare” që vjen dhe shkon, lind dhe vdes – sepse elementi i përhershmërisë dhe ndryshimit, fundshmërisë dhe paqëndrueshmërisë, duhet të jetë gjithmonë i lidhur me idenë e një universi të krijuar kur është në kontrast me idenë e GJITHËSISË, pavarësisht se cilat mund të jenë bindjet tona në lidhje me natyrën e të dyjave. Filozofi, metafiziku, shkencëtari dhe teologu janë të gjithë dakord me këtë ide dhe mendimi gjendet në të gjitha format e mendimit filozofik dhe koncepteve fetare, si dhe në teoritë e shkollave përkatëse të metafizikës dhe teologjisë.

Pra, Mësimet Hermetike nuk e predikojnë josubstancialitetin e Universit në terma më të forta se ato më të familjarizuese për ju, megjithëse prezantimi i tyre I subjektit mund të duket disi më befasuese. Çdo gjë që ka një fillim dhe një fund duhet të jetë, në një farë kuptimi, joreale dhe e pavërtetë, dhe Universi është nën rregull, në të gjitha shkollat e mendimit. Nga këndvështrimi Absolut, nuk ka asgjë të vërtetë përveç GJITHËSISË, pavarësisht se çfarë termash mund të përdorim për të menduar ose diskutuar temën.

Qoftë nëse Universi është krijuar nga Materia, apo qoftë një Krijim Mendor në Mendjen e GJITHËSISË – ai është i paqëndrueshëm, i parezistueshëm, një gjë e kohës, hapësirës dhe ndryshimit. Ne duam që ju ta kuptoni plotësisht këtë fakt, përpara se të gjykoni konceptin Hermetik të natyrës mendore të Universit. Mendoni për të gjitha konceptet e tjera dhe shikoni nëse kjo nuk është e vërtetë për to.

Por këndvështrimi Absolut tregon vetëm njërën anë të figurës – ana tjetër është ajo Relative. E Vërteta Absolute është përcaktuar si “Gjërat ashtu siç mëndja e Zotit I njeh ato”, ndërsa e vërteta Relative është “Gjërat sic arsyeja më e lartë e Njeriut i kupton ato”. Dhe kështu ndërsa për GJITHËSINË Universi duhet të jetë joreal dhe iluzior, thjesht një ëndërr ose rezultat i meditimit, – megjithatë, për mendjet e fundme që formojnë një pjesë të atij Universi dhe e shikojnë atë përmes aftësive të vdekshme, Universi është me të vërtetë shumë real, dhe duhet konsideruar kështu. Në njohjen e pikëpamjes Absolute, ne nuk duhet të bëjmë gabimin e injorimit ose mohimit të fakteve dhe dukurive të Universit, ndërsa ato paraqiten në aftësitë tona të vdekshme – ne nuk jemi GJITHËSIA, mbaj mënd.

Për të marrë ilustrime të njohura, ne të gjithë e pranojmë faktin se materia “ekziston” për shqisat tona – do të ia kalojmë keq nëse nuk e bëjmë. E megjithatë, edhe mendjet tona të fundme e kuptojnë thënien shkencore se nuk ekziston diçka e tillë si materia nga pikëpamja shkencore – ajo që ne e quajmë Materie konsiderohet të jetë thjesht një grumbullim atomesh, të cilat ato vetë janë thjesht një grupim i njësive të forcës, të quajtura elektrone ose “ione”, vibruese dhe në lëvizje të vazhdueshme rrethore. Ne godasim një gur dhe e ndiejmë ndikimin – duket se është i vërtetë, pavarësisht se e dimë se është thjesht ajo që kemi thënë më lart. Por mbani mend se këmba jonë, e cila ndjen ndikimin me anë të trurit tonë, është gjithashtu Materie, e përbërë kështu nga elektrone, dhe për këtë çështje kështu është edhe truri ynë. Dhe, në rastin më të mirë, nëse nuk do të ishte për shkak të Mëndjes sonë, ne nuk do ta njihnim fare këmbën ose gurin.

Dhe Përsëri, idealja e artistit ose skulptorit, të cilën ai po përpiqet ta riprodhojë në gur ose në telajo, duket shumë reale për të. Po kështu edhe personazhet në mendjen e autorit; ose dramatatistit, të cilin ai kërkon ta shprehë në mënyrë që të tjerët t’i njohin ata. Dhe nëse kjo është e vërtetë në rastin e mendjeve tona të fundme, cila duhet të jetë shkalla e Realitetit në Imazhet Mendore të krijuara në Mendjen e Pafundësisë? Oh, miq, për të vdekshmit, ky Univers i Mentalitetit është me të vërtetë shumë i vërtetë – është i vetmi që mund ta njohim ndonjëherë, megjithëse ngrihemi nga plani në plan, gjithnjë e më lart në të. Për ta njohur ndryshe, vec përvojës aktuale, ne duhet të jemi GJITHËSIA vetë. Është e vërtetë se sa më lart ne të ngrihemi në shkallë – sa më afër “mendjes së Atit” të arrijmë – aq më e dukshme bëhet natyra iluzore e gjërave të fundme, por jo derisa GJITHËSIA përfundimisht të na tërheqë në vetvete që vizioni aktual zhduket.

Pra, nuk duhet të ndalemi te veçoria e iluzionit. Përkundrazi, le të kërkojmë duke njohur natyrën reale të Universit, të kuptojmë ligjet e tij mendore dhe të përpiqemi t’i përdorim ato në efektin më të mirë në përparimin tonë lart përgjatë jetës, ndërsa udhëtojmë nga plani në plan të qenies. Ligjet e Universit janë megjithatë “Ligjet e Hekurt” për shkak të natyrës mendore. Të gjitha, përveç GJITHËSISË, janë të lidhura prej tyre. Ajo që ndodhet në mendjen e pafundme të GJITHËSISË është REALE në një shkallë të dytë pas vetë Realitetit që i është dhënë natyrës së GJITHËSISË.

Pra, mos u ndjeni të pasigurt ose të frikësuar -ne të gjithë mbahemi fort në MENDJEN E PAFUNDME TË GJITHËSISË, dhe nuk ka asgjë për të na lënduar apo për të frikësuar. Nuk ka fuqi jashtë GJITHËSISË që të ndikojë tek ne. Kështu që ne mund të qëndrojmë të qetë dhe të sigurt. Ekziston një botë rehatie dhe sigurie në këtë realizim kur arrihet një herë. Pastaj “të qetë dhe paqësor ne flemë, të tundur në Djepin e Thellësive” -duke pushuar të sigurt në gjirin e Oqeanit të Mendjes së Pafund, që është GJITHËSIA. Në GJITHËSI, me të vërtetë, “ne jetojmë, lëvizim dhe kemi qenien tonë”.

Materia është megjithatë Materie për ne, ndërkohë që ne ndalemi në planin e Materies, megjithëse e dimë se është thjesht një grumbullim i “elektroneve”, ose grimcave të Forcës, që vibrojnë me shpejtësi dhe rrotullohen rreth njëra-tjetrës në formimet e atomeve; atomet nga ana e tyre vibrojnë dhe rrotullohen, duke formuar molekula, të cilat nga ana e tyre formojnë masa më të mëdha të Materieve. As Materia nuk bëhet më pak Materie, kur ne ndjekim kërkimin akoma më tej, dhe mësojmë nga Mësimet Hermetike, se “Forca” e së cilës elektronet janë veçse njësi është thjesht një manifestim i Mendjes së GJITHËSISË, dhe si çdo gjë tjetër në Univers është thjesht Mendore në natyrën e vet. Ndërsa jemi në planin e materies, ne duhet të njohim fenomenet e saj – ne mund ta kontrollojmë Materien (siç bëjnë të gjithë Mjeshtrit e shkallës më të lartë ose më të vogël), por ne e bëjmë këtë duke zbatuar forcat më të larta. Ne bëjmë një marrëzi kur përpiqemi të mohojmë ekzistencën e çështjes në aspektin relativ. Ne mund ta mohojmë zotërimin e saj mbi ne – dhe me të drejtë kjo – por nuk duhet të përpiqemi ta shpërfillim atë në aspektin e saj relativ, të paktën për aq kohë sa qëndrojmë në planin e saj.

As Ligjet e Natyrës nuk bëhen më pak konstante apo efektive, kur ne i dime ato, po ashtu, të jenë thjesht krijime mendore. Ato janë në fuqi të plotë në plane të ndryshme. Ne i kapërcejmë ligjet më të ulëta, duke zbatuar ato akoma më të larta — dhe në këtë mënyrë vetëm. Por ne nuk mund t’i shpëtojmë Ligjit ose të ngrihemi plotësisht mbi të. Asgjë përveç GJITHËSISË nuk mund t’i shpëtojë Ligjit – dhe kjo sepse GJITHËSIA është vetë LIGJ, nga e cila dalin të gjitha Ligjet. Mjeshtrit më të përparuar mund të fitojnë fuqitë që zakonisht u atribuohen perëndive të njerëzve; dhe ka grada të panumërta të qenies, në hierarkinë e madhe të jetës, qenia dhe fuqia e të cilave e kapërcen edhe atë të Mjeshtrave më të lartë midis njerëzve në një shkallë të paimagjinueshme nga të vdekshmit, por edhe Mjeshtri më i lartë dhe Qenia më e lartë, duhet t’i përulet Ligjit, dhe ji si Asgjë në syrin e GJITHËSISË. Kështu që nëse edhe këto Qenie më të larta, fuqitë e të cilave tejkalojnë edhe ato që u atribuohen nga njerëzit perëndive të tyre – nëse edhe këto janë të lidhura dhe i nënshtrohen Ligjit, atëherë imagjinoni supozimin e njeriut të vdekshëm, të rracës dhe klasës sonë, kur ai guxon t’i konsiderojë Ligjet e Natyrës si “joreale!” vizionare dhe iluzore, sepse ai ndodh të jetë në gjendje të kuptojë të vërtetën se Ligjet janë të natyrës Mendore, dhe thjesht Krijime Mendore të GJITHËSISË. Ato Ligje që GJITHËSIA synon të jenë Ligje të qeverisjes nuk duhet të shpërfillen ose të kundërshtohen. Për sa kohë që Universi do të zgjasë, do të qëndrojnë ato – sepse Universi ekziston në sajë të këtyre Ligjeve që formojnë kornizën e saj dhe që e mbajnë atë të bashkuar.

Parimi Hermetik i Mentalizmit, ndërsa shpjegon natyrën e vërtetë të Universit mbi parimin se gjithçka është Mendore, nuk ndryshon konceptet shkencore të Universit, Jetës ose Evolucionit. Në fakt, shkenca thjesht vërteton Mësimet Hermetike. Kjo e fundit thjesht mëson se natyra e Universit është “Mendore”, ndërsa shkenca moderne ka mësuar se është “Materiale”; ose (në fund të fundit) se është “Energji” në analizën e fundit. Mësimet Hermetike nuk kanë asnjë faj për të gjetur me parimin bazë të Herbert Spencer, i cili postulon ekzistencën e një “Energjie të Pafundme dhe të Përjetshme, nga e cila rrjedhin të gjitha gjërat”. Në fakt, Hermetikët vënë re në filozofinë e Spencerit deklaratën më të lartë të jashtme të funksionimit të Ligjeve Natyrore që janë shpallur ndonjëherë, dhe ata besojnë se Spenceri ka qenë një rimishërim i një filozofie të lashtë që ka banuar në Egjiptin e lashtë mijëra vjet më parë, dhe i cili më vonë u mishërua si Heraklitus, filozof grek që jetoi B. C. 500. Dhe ata e konsiderojnë deklaratën e tij për “Energjinë e Pafundme dhe të Përjetshme” si direkte në linjën e Mësimeve Hermetike, gjithmonë me shtimin e doktrinës së tyre se “Energjia” e tij është Energjia e Mendjes së GJITHËSISË. Me MasterÇelësin e Filozofisë Hermetike, studenti i Spencer-it do të jetë në gjëndje të zhbllokojë shumë dyer të koncepteve të brëndshme filozofike të filozofit të madh Anglez, puna e të cilit tregon rezultatet e përgatitjes së mishërimeve të tij të mëparshme. Mësimet e tij në lidhje me Evolucionin dhe Ritmin janë pothuajse në përputhje të përsosur me Mësimet Hermetike në lidhje me Parimin e Ritmit.

Pra, studenti i Hermetikës nuk duhet të lërë mënjanë asnjë nga pikëpamjet e tij të dashura shkencore në lidhje me Universin. Gjithçka që i kërkohet të bëjë është të kuptojë parimin themelor ” GJITHËSIA është Mendje; Universi është Mendor – i mbajtur në mendjen e GJITHËSISË”.

Ai do të zbulojë se gjashtë nga Shtatë Parimet e tjera do të “përshtaten” në njohuritë e tij shkencore, dhe do të shërbejnë për të nxjerrë në pah pika të errëta dhe për të hedhur dritë në qoshet e errëta. Kjo nuk është për t’u çuditur, kur kuptojmë ndikimin e mendimit Hermetik të filozofëve të hershëm të Greqisë, mbi themelet e mendimit të të cilëve mbështeten kryesisht teoritë e shkencës moderne. Pranimi i Parimit të Parë Hermetik (Mentalizmi) është e vetmja pikë madhështore dallimi midis Shkencës Moderne dhe studentëve Hermetikë, dhe shkenca gradualisht po shkon drejt pozicionit Hermetik në kërkimin e saj në errësirë për një rrugëdalje nga Labirinti në të cilin ajo është endur në kërkimin e saj për Realitetin.

Qëllimi i këtij mësimi është të ngulitë në mendjet e studentëve tanë faktin se, në të gjitha synimet dhe qëllimet, Universi dhe ligjet e tij dhe dukuritë e tij, janë po aq REALE, për aq sa Njeriu është i merakosur, ashtu siç ato do të ishin nën hipotezat e Materializmit ose Energjisë.

Sipas çdo hipoteze, Universi në aspektin e tij të jashtëm është në ndryshim, rrjedhshëm dhe kalimtar – dhe për këtë arsye i lirë nga përmbajtja dhe realiteti. Por (vini re polin tjetër të së vërtetës) nën të njëjtat hipoteza, ne jemi të detyruar të VEPROJMË DHE JETOJMË sikur gjërat kalimtare të ishin reale dhe thelbësore. Me këtë diferencë, gjithmonë, midis hipotezave të ndryshme – që sipas pikëpamjeve të vjetra Fuqia Mendore u injorua si Forcë Natyrore, ndërsa nën Mentalizëm ajo bëhet Forca më Madhështore Natyrore. Dhe ky diferencim i vetëm e revolucionon Jetën, për ata që e kuptojnë Parimin dhe ligjet dhe praktikën që rrjedhin prej saj.

Pra, më në fund, të gjithë ju studentë, kuptojeni avantazhin e Mentalizmit, dhe mësoni të njihni, përdorni dhe zbatoni ligjet që rrjedhin prej saj. Por mos iu nënshtroni tundimit që, siç thotë Kybalion, i kapërcen gjysëm të mençurit dhe që i bën ata të hipnotizohen nga jorealiteti i dukshëm i gjërave, me pasojë që ata enden si njerëz të ëndrrave që banojnë në një botë ëndrrash, duke injoruar punën praktike dhe jetën e njeriut, me përfundimin se “ata janë të thyer kundër shkëmbinjve dhe të copëtuar nga elementët, për shkak të marrëzisë së tyre”. Përkundrazi, ndiqni shembullin e të mençurve, për të cilin pohon i njëjti autoritet, “përdorni Ligjin kundër ligjeve; më të lartën kundër më të ulëtave; dhe me anë të Artit të Alkimisë shndërroni atë që është e padëshirueshme në atë që është e denjë, dhe kështu triumfoni”. Duke ndjekur autoritetin, le të shmangim gjysmë urtësinë (që është marrëzi) e cila injoron të vërtetën se: “Mjeshtëria nuk konsiston në ëndrrat, vizionet dhe imagjinatat ose jetesën fantastike, por në përdorimin e forcave më të larta kundër më të ulëtave – duke shmangur dhimbjet e planeve të poshtme dhe duke vibruar në ato më të larta.” Mos harroni gjithmonë, student, se “Shndërrimi, jo mohimi mendjemadh, është arma e Mjeshtrit”. Citimet e mësipërme janë nga Kybalion dhe janë të denja për t’u përkushtuar në kujtesë nga studenti.

Ne nuk jetojmë në një botë ëndrrash, por në një Univers i cili ndonëse relativ, është real për sa i përket jetës dhe veprimeve tona. Detyra jonë në univers nuk është të mohojmë ekzistencën e tij, por të JETOJMË, duke përdorur Ligjet për t’u ngritur nga më e ulëta në më e lartën – duke jetuar, duke bërë më të mirën që mundemi në rrethanat që krijohen çdo ditë, dhe duke jetuar, aq sa është e mundur, për idetë dhe idealet tona më të mëdha. Kuptimi i vërtetë i jetës nuk është i njohur për njerëzit në këtë plan nëse, në të vërtetë, për ndonjë -por autoritetet më të larta dhe vetë intuitat tona, na mësojnë se nuk do të gabojmë duke jetuar sipas më të mirës që kemi tek ne, aq sa është e mundur, dhe duke realizuar tendencën Universale në të njëjtin drejtim, pavarësisht nga dëshmitë e dukshme për të kundërtën. Ne jemi të gjithë në shteg – dhe rruga të çon lart, me vende të shpeshta pushimi.

Lexoni mesazhin e Kybalionit – dhe ndiqni shembullin e “të mençurve” – duke shmangur gabimin e “gjysmë të mençurve” që humbasin për shkak të marrëzisë së tyre.